Lotnictwo Myśliwskie
12.10.1937 wytyczne dotyczące malowania określała użycie na górnych i bocznych powierzchniach kamuflażu składającego sie z dwóch barw ciemnoziemisty (Dark Earth) oraz ciemnozielony (Dark Green) układ plam był ściśle określony i stosowano dwa schematy Pattern A i B gdzie Patern B byl lustrzanym odbiciem Pattern A. Zasadą było, że samoloty o nieparzym numerze fabrycznym otrzymywały Pattern A, natomiast o numerze parzystym otrzymywały Pattern B. Od 15.08.1941 stosowano już tylko Pattern A.
Od 1939 samoloty dwupłatowe malowane miały elementy pozostające w cieniu farbami jaśniejszymi Light Earth i Light Green (dolny płat, dolna część boków kadłuba, ster i statecznik pionowy).

Pattern A Pattern B

Na początku wojny dolne powierzchnie samolotów pomalowane były zgodnie ze schematem Day-Night polegającym na pomalowaniu lewej połowy kolorem białym, a prawej kolorem czarnym. Spotykany też był wariant z częścią kadłubową malowaną kolorem srebrnym. Od 6.06.1940 zaczęto stosować na całej dolnej powierzchni kolor Sky type S, a od 27.11.1940 do 22.04.1941 wprowadzono ponownie malowanie prawego płata na czarno pozostawiając resztę w kolorze Sky.

15.08.1941 wprowadzono zmiany w malowaniu polegającym na zastąpieniu koloru Dark Earth kolorem oceaniczno-szarym (Ocean Grey), a dolne powierzchnie malowano kolorem średnim szarym morskim (Medium Sea Gray). Początkowo na samolotach przemalowywanych w warunkach polowych często kolor Ocean Gray różnił się od wzoru, spowodowane to było brakami tej farby i kolor ten osiągano dodając czarnej do farby Medium Sea Gray w stosunku 1:7.
Od 8.03.1945 zezwolono niektóre samoloty pozostawić w naturalnym kolorze metalu (Mustang, Spitfire).

Samoloty pochodzące z dostaw amerykańskich (np. Mustang) były malowane amerykańskimi farbami, i tak Dark Green był zastępowany przez ANA 613 Olive Drab , Dark Sea Gray - ANA 603 Neutral Gray, Medium Sea Gray - ANA 602 Light Gray.

W Afryce początkowo samoloty posiadały europejski kamuflaż, ale od 10.07.1940 kolor Dark Green zastąpiono kolorem Middle Stone powierzchnie dolne pomalowano kolorem Azure Blue.

Samoloty używane do działań w nocy początkowo malowano tak jak dzienne. Od 22.05.1940 wprowadzono kolor czarny na wszystkich powierzchniach. Zdarzały sie egzemplarze gdzie kolorem czarnym malowano jedynie dolne powierzchnie. Po 01.10.1942 stosowano nowe malowanie powierzchni górnych i bocznych kolorami Dark Green i Medium Sea Gray i dolne Medium Sea Gray.

Lotnictwo Bombowe

W początkowy okresie wojny górne powierzchnie samolotów malowane były podobnie jak myśliwskie, z ta tylko różnicą że zostały opracowane wersje Pattern A i B dla samolotów jedno, dwu i czterosilnikowych. Powierzchnie dolne, malowane były w całości na kolor czarny. w roku 1940 uległo modyfikacji malowanie bocznych powierzchni samolotów, polegające na pomalowaniu ich na kolor czarny do wysokości 3/4 ich wysokości oraz w całości statecznika pionowego.
Samoloty przeznaczone do działań dziennych dolne powierzchnie malowane miały kolorem Sky type S. Samoloty pochodzące z dostaw amerykańskich o ile amerykanie sami nie nanieśli brytyjskiego kamuflażu stosując przybliżone odcienie własnych farb to pozostawano w amerykańskim kamuflażu.

Lotnictwo Obrony Wybrzeże
Stosowano malowanie o układzie plam takimi jak w lotnictwie bombowym nocnym, kolory na górnych i do 1/4 wysokości bocznych powierzchniach składały się z kolorów ciemny szary morski (Extra Dark Sea Gray) oraz ciemnoszary (Dark Slate Gray). od 1944 roku kolor biały na bocznych powierzchniach podniesiono na całą boczną powierzchnię i częściowo zachodził na górne powierzchnie kadłuba. Spotykano malowanie powierzchni dolnych farbą białą błyszczącą, a bocznych białą matową.