We Włoszech zasady malowania maskującego opracowywała Direzione Generale Construczioni e Approvigionarnenti DGCA - Dyrekcja Główna Konstrukcji i Zaopatrzenia. Jednak prekursorem malowania deformacyjnego był mjr Amadeo Mecozzi dowódca 7 Dywizjonu Lotnictwa Wsparcia w 1929 roku.

W latach trzydziestych stosowano kamuflaż segmentowy, składający się z plam o łagodnych krzywiznach w kolorach piaskowym, brązowo-czerwonym i jasnozielonym.

Samoloty operujące na obszarach kolonii w Afryce malowano na powierzchniach górnych w kolorze kremowym zaś dolne w kolorze jasnoszarym. Tuz przed agresją na Abisynią samoloty malowano w całości farbą kolorze kości słoniowej.

Instrukcja 49139/33815 DGCA z 8 września 1937 roku zalecała dwa rodzaje kamuflażu:

- falisty polegający na pomalowaniu powierzchni górnych i bocznych w kolorach Giallo Mhnetico (ochra) FS 33434, Terra-cota (brązowo-czerwonej) FS 20100 oraz Verde Mimetico (zielonej) FS 34102.

Powierzchnie dolne malowano na kolor jasnoszaro-niebieski Grigio Azzurro Chiaro FS 36251 lub Grigio Miinetico FS 36314 (jasnoszary).

- drugim wzorem był kamuflaż sieciowy polegający na pomalowaniu powierzchni górnych i dolnych na kolor brązowy Giallo Miinetico (ochra) 33434 na który natryskiwano plamy Verde Mimetico (zielony) FS 34102 lub zielone FS 34102 i Bruno Mimetico (brązowy) FS 30108. Spód malowano na kolor Grigio Minietico (jasny szary) FS 36314 lub pozostawiano w kolorze metalu.

Instrukcja nr 859 1/DGCA z 14 marca 1938 ujednolicała zasady zachowując schemat sieciowy. W 1939 roku DGCA wprowadziła jednolity system fabryczny polegający na malowaniu samolotów przez producenta na powierzchniach górnych i bocznych w kolorze Verde Oliva Scuro (ciemnooliwkowyrn) FS 34079 a powierzchnie dolne na kolor Grigio Chiaro 36373.

W momencie przystąpienia Włoch do wojny (10 czerwca 1940)większość samolotów miała kamuflaż z sieciowy, tylko nieliczne posiadały kamuflaż falisty. 21 lipca 1941 DGCA wprowadziła uporządkowaną klasyfikację farb z określeniem w jaki sposób można stosować dany kolor.

Wprowadzono tez oficjalnie trzy schematy malowań:

- afrykański (zwany SERIR) polegający na pomalowaniu powierzchni górnych i bocznych w barwie Giallo Mimetico (ochra) FS 3343 którą po kilku miesiącach zastąpiono jaśniejszą Sabbia (piaskowa)FS 33481. Na tak pomalowany samolot natryskiwano plamy w kolorze Verde Oliva Scuro (ciemnooliwkowym) FS 34079 a czasami plamy w kolorze Terracota (czerwono-brązowym)FS 20100 i ciemnozielonym Verde Scuro FS 34096

- schemat kontynentalny polegał na pomalowaniu powierzchni górnych i bocznych w kolorze Verde Scuro (ciemnozielony)FS 34096 i nanoszeniu na nie plam Giallo Mimetica(ochra) FS 33434 lub Sabbia (piaskowy) FS 33481. Odmianą tego kamuflażu było pomalowanie powierzchni górnych i bocznych na kolor Verde Chiaro (Jasnozielony) 34260 na które nanoszono plamki lub sieć plam w kolorze Verde Scuro (ciemnozielonym) FS 34096 i Terracota FS 20100

- schemat śródziemnomorski polegał na malowaniu powierzchni górnych i bocznych w kolorze Verde Scum (ciemnozielonym) FS 34096 a od połowy 1942 Verde Bottiglia (zieleń butelkowa) FS 34108.

   We wszystkich schematach powierzchnie dolne malowano Grigio Chiaro (jasnoszary) FS 36373.

Fiat malował kamuflaż w postaci dużych piani, zaś Macchi nieregularne okręgi. W 1943 roku zaprzestano stosowania kamuflażu SERIR z powodu wycofania wojsk włoskich z Afryki. Samoloty użytkowane w nocy, up. CR.42N malowano na kolor Nero (czarny) FS 37038 lub Grigio Azzuro Scuro (ciemnoszary morski) FS 36076.

Spotykano też (np.CR.32) kamuflaż polegający na malowaniu powierzchni górnych i bocznych w kolorze Grigio Azzuro Scuro FS 36076 z plamami Verde Scuro (ciemnozielonymi) FS 34096 a powierzchni dolnych na Grigio Chiaro (Jasnoszary) FS 36373.

Włoskie Sojusznicze Siły Powietrzne używały sprzęt włoski w kamuflażu stosowanym przez Regia Aeronautica oraz sprzęt aliancki w standartowym malowaniu brytyjskim i amerykańskim. Lotnictwo Włoskiej Republiki Socjalnej posługiwało się poza sprzętem włoskim, samolotami niemiecki mi malowanymi wg niemieckich zasad kamutlażu (patrz Lotnictwo myśliwskie Luftwaffe). Do rozpoczęcia działań wojennych z Francją 10 czerwca samoloty włoskie posiadały na sterze kierunku trzy pionowe pasy w barwach narodowych Wioch: Verde (zielona) FS 34110, Bianco Neve (biała) FS 37778 i Rosso FS 31302 z herbem domu sabaudzkiego umieszczonym na białym pasie. W czasie wojny trójbarwne pasy zastępowano białym krzyżem, w którego środku lub górnym ramieniu znajdował się herb królewski domu sabaudzkiego. Na kadłubie po obu stronach w okolicach kabiny pilota lub na osłonie silnika malowano znak Falangi - pęki rózg lilitorskich z wetkniętymi w mile toporami (fasces cum securibus) – symbol nieograniczonej władzy w państwach - miastach etruskich i starożytnym Rzymie. Na górnych i dolnych powierzchniach skrzydeł malowano znaki rozpoznawcze przedstawiające 3 skrzyżowane rózgi lilitorskie z toporamni koloru czarnego na białym okręgu z czarną obwódką. W trakcie działań usunięto białe tło spod rózg. Początkowo z górnych powierzchni a następnie i z dolnych. Znaki umieszczane były symetrycznie w odległości 0,72 m od końca płata w samolotach myśliwskich. Średnica znaków dla myśliwców wynosiła 0,96 m.

Po zawieszeniu broni 8 września 1943 roku i podziale państwa, Włoskich Sojusznicze Siły Powietrzne walczące po stronie Aliantów powróciły do barw stosowanych przez Włochy podczas I wojny światowej. Układ kolorów był następujący: Zewnętrzny pierścień czerwony, środkowy - biały i wewnętrzny zielony. Proporcje średnic wynosiły 5:3:1. Znaki te malowano na kadłubie miedzy skrzydłami i statecznikiem oraz na skrzydłach. Aeronautica Nazionale Repubblicana (ANR) – lotnictwo Włoskiej Republiki Socjalnej na swoich samolotach posiadało na stateczniku poziomym i kadłubie po jego obu stronach tzw. znaki pocztowe będące zielono-biało-czerwoną flagą Włoch ze żółtą z trzech stron ząbkowaną obwódką. Na skrzydłach malowano czarne znaki rozpoznawcze nawiązujące do rózg liktorskich z toporami - W odróżnieniu do oznaczeń Regii Aeronautica malowano dwa pęki o toporach umieszczonych względem siebie odwrotnie, obwiedzione obwódką o kształcie kwadratu, zamiast koła. Na dolnych powierzchniach często znaki miały białe tło. Elementem identyfikacyjnym samolotów Regia Aeronautica działających nad M. Śródziemnym, Bałkanami i Afryki~ były białe(FS 37778) pionowe pasy malowane na tylnej części kadłuba przed usterzeniem o szerokości co najmniej 1 mu. Samoloty włoskie biorące udział w Bitwie o Anglię posiadały elementy szybkiej identyfikacji takie jak samoloty niemieckie żółte osłony silnika, końcówki skrzydeł oraz żółte pasy na tylnej części kadłuba.