Dzienne lotnictwo myśliwskie miało większą swobodę w dostosowywaniu kamuflażu do specyficznych warunków kolorystyczno-terenowych i pomimo sztywnych schematów nadanych przez RLM trzymając się jednak sztywno nakazanych standardów miały możliwość modyfikowania kamuflażu do aktualnych potrzeb. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku większość Niemieckich myśliwców nosiła standardowy układ kamuflażu, który został  wprowadzony w 1938, były to ostre kształty w kolorach RLM 70 Schwarzgrun i RLM 71 Dunkelgrun na górnych i bocznych powierzchniach, dolne powierzchnie samolotu malowane były kolorem RLM 65 Hellblau.   
 

 Podczas Polskiej kampanii stało się oczywiste, że ten sposób malowania był skuteczny przy operowaniu na małych pułapach, W walkach na większych wysokościach ciemne zielone kolory ostro kontrastowały z kolorem nieba i stawały się łatwiejsze w śledzeniu ich ruchu w powietrzu. Aby wyeliminować tę taktyczną wadę, zaczęto eksperymentować zimą 1939-1940 z alternatywnymi kolorystykami, które miały być lepiej dobranymi dla lepszego maskowania samolotów.

W ten sposób różne wersje kamuflażu. We Francji 1940 roku zaczęły się pojawiać samoloty myśliwskie podniesioną linią malowania kolorem RLM 65 na całe powierzchnie boczne z wyjątkiem usterzenia pionowego.  

  Od maja 1940 roku samoloty jakie docierały z fabryk były już pomalowane w układzie RLM 71 / 02 / 65. Ten schemat malowania można było spotkać aż do wczesnego okresu Bitwy o Anglię.